Niet opgeven bij Low Roar ‘Give Up’

De naaktheid van een song, de terugblik op een leven en het besef. Achter Low Roar schuilt Ryan Karazija die in IJsland zijn debuut in de winter vorm gaf. De song ‘Give Up’ geef ik hier mee in een live versie en in de officiële versie.

Low Roar - Give Up (Official Video) from Tonequake Records on Vimeo.

Uitspraak van de week: Paul Verhaeghe in De Morgen ‘Dit economisch bestel vernielt onze menselijkheid’

Het neoliberalisme is springlevend en de neoliberale politici zoals Alexander De Croo, Vincent Van Quickenborne en Bart De Wever strijden dag in dag uit om dat neoliberalisme nóg meer en meer te verankeren. Hun motto is dat we nog meer hardwerkende Vlamingen moeten worden, de andere landgenoten zijn de niet werkers voor hen, want de economie en de economische groei is voor hen dé (en enige) steunpilaar van onze maatschappij. Een nogal éénzijdige benadering van hen omdat die economie toch ten dienste van ons moet staan en niet omgekeerd en het leven echt wel uit meer bestaat dan economie alleen.

Gelukkig genoeg is het niet allemaal kommer en kwel en zijn er tegenstemmen die het neoliberalisme in België en Europa bestrijden. Terwijl het diepdonkerblauwe Europa de hakbijl stevig hanteert en weinig tot geen perspectieven aanreikt om het op een andere manier te doen waarbij het economische teruggedrongen wordt en de menselijkheid en het sociale terug een plaats kan krijgen blijft het politiek gezien al jaren opmerkelijk te noemen dat degenen die zich bij uitstek tegen het neoliberalisme zouden moeten keren met geen geloofwaardig alternatief naar voren komen. Het moet al van zeer lang geleden zijn dat ze zo’n grote kansen kregen maar ze slagen er totaal niet in om geloofwaardig over te komen, de blauwe omarming heeft zich al in de aderen gevestigd lijkt wel. 

Het lijkt er meer en meer op dat het antwoord van buiten de politiek zal moeten komen, tenzij de politieke tegengewichten zich supersnel herpakken en meer gewicht in de schaal kunnen werpen. Vorig jaar stond ik al stil bij een van de tegengewichten buiten de politiek. In De Morgen verscheen toen een interview dat Nathalie Carpentier had met professor psychoanalyse Paul Verhaeghe. Toen haalde hij het neoliberalisme al aan als een bron van problemen waartegen zo weinig politieke tegenreactie komt die kan doorwegen “De te losse zeden, het verdwijnen van de grote verhalen, vooral van religie en ideologie. Het verlies van een groter verhaal dus. Maar dat klopt niet. Integendeel: er is al pakweg 25 jaar een nieuw verhaal dat in toenemende mate onze identiteit bepaalt: het alles determinerende neoliberale economische verhaal. Je bent geen burger meer, maar een individu dat het moet maken op grond van eigen inspanningen, je bent je eigen projectmanager. Je moet voortdurend genieten én presteren. Het gevolg is moordende concurrentie én eenzaamheid”. 

Ondertussen heeft hij al redelijk wat aandacht gekregen en met de publicatie (ondertussen in herdruk) van zijn ‘De neoliberale waanzin. Flexibel, efficiënt en gestoord’ is die aandacht nog steeds levendig en dat is maar goed ook. Zowel in De Standaard als De Morgen was er dit weekend aandacht voor zijn ideeën. In De Morgen had deze keer journaliste Barbara Debusschere de focus in handen met hem ‘Dit economische bestel vernielt onze menselijkheid’. 

Paul Verhaeghe ziet ernstige problemen met de huidige gang van zaken “Het waanbeeld dat nu onze identiteit, omgang met anderen en met onszelf bepaalt, is dat van het meritocratische neoliberalisme. Dat economische systeem is ‘meritocratisch’ omdat het beloont naargelang je aan streefdoelen voldoet. En het is neoliberaal omdat het enkel gericht is op kortetermijnwinst voor anonieme aandeelhouders, zonder rekening te houden met het belang van de burgers of de maatschappij. Je zou denken dat burgers dat niet pikken. Maar het is moeilijk te doorprikken, want het presenteert zich als een wetenschappelijk objectieve visie op de mens, nl. dat individuen ‘van nature’ overleven door de andere eronder te krijgen: the survival of the fittest. Bovendien heeft het aanvankelijk positieve effecten”. 

Over die anonieme aandeelhouders zou hij er de kanttekening bij kunnen maken dat het eerder speculanten zijn die voor die kortetermijnwinsten gaan. Opmerkelijk is het al lang niet meer dat de liberalen die zich ondertussen als rasechte neoliberalen gedragen geen vraagtekens maar plaatsen hoe de koersen van gezonde bedrijven als een jojo evolueren en de vrije handel met het shorten nog steeds toegelaten is. Voor wie wel een ondernemershart heeft zou het shorten gewoonweg al moeten verboden worden want beleggen zou een lange termijn project moet zijn en niet het verkopen van aandelen die je nog niet in je bezit hebt, dat is wildkapitalisme dat een economie mee ondergraaft. De neoliberalen van Open VLD en NV-A hoor je daar geen voorstellen over doen noch concrete voorstellen over doen. Daar sta je dan als ondernemer die denkt dat blauw het voor je opneemt, het zijn neoliberalen voor iets nietwaar? 

Om bij die aandeelhouders te blijven. Nog een ander probleem dat vele politici duidelijk niet op tafel durven leggen, de financiering van de pensioenen via de tweede én derde pijler. Die financiering gebeurt nl. op de beurs, met alles wat we al meegemaakt hebben niet bepaald een gezonde financieringsbasis nietwaar. Ook daar moet er nagedacht worden of er een andere manier van financiering moet komen, maar vooral mag niet uit het oog worden verloren dat die eerste pijler de belangrijkste is en terug moet worden. Nu trachten de neoliberalen natuurlijk die eerste pijler onderuit te halen zodat die tweede en derde pijler van onze pensioenen floreert tot en met, maar wie niet mee kan die wordt aan de kant gelaten. Trouwens die dalende beurzen betekenen ook minder sterke tweede en derde pijlers voor onze pensioenen, het geld is ondertussen wel in de zakken van anderen terechtgekomen die al meer dan voldoende geld bezitten, al is dat nu juist de bedoeling van de neoliberalen want hoe zouden ze anders een inkomen vergaren. 

De neoliberalen bouwen onze maatschappij verder af en alles wordt in het teken gesteld van de competitiviteit waarbij zelfs het onderwijs geen plaats meer is om onze kinderen en jongeren een ruim denkkader mee te geven maar alles in het teken van het bedrijfsleven moet staan. Onderwijs dat vereconomiseerd wordt, zelfs dat moeten we meemaken nu de neoliberalen aan de macht zijn. Toch zijn hier tegenstemmen en machtige bondgenoten die zelfs uit de goede liberale hoek komen. Lees er het boek van Martha Nussbaum ‘Niet voor de winst’ maar op na, waarvan ik hier vorig jaar al een korte recensie over schreef. In het interview in De Morgen haalt Paul Verhaeghe die kwalijke evolutie – dit in Vlaanderen onder een socialistische minister van Onderwijs Pascal Smet – aan die nu dus zelfs onze kinderen en jongeren al laat opgroeien in een onderwijs dat meer en meer doordrenkt geraakt van het economische – en liefst neoliberale – denken. 

Nu we langer leven en er wordt gevraagd om langer te werken duiken er andere problemen op en ook daar maken de neoliberalen gekke bokkesprongen. Vincent Van Quickenborne en zijn voorzitter Alexander De Croo kloppen zich al maanden stevig op de borst dat ze eindelijk schot in het pensioendossier hebben gekregen. Ze vertellen er natuurlijk nooit bij dat hun partij al van 1999 in de federale regering zat, er dus jaren lang ook niets van bakten en nu pas nu de hete neoliberale wind van de NV-A zo hard blaast er eindelijk schot in dat dossier kwam, maar jammer genoeg niet in de goede richting omdat het een slechte hervorming is die onvolledig is. Ze hebben in dit dossier driest gewerkt door de mensen koudweg te pakken die juist op het moment stonden om op (halftijds)brugpensioen of tijdskrediet te gaan. Langer werken, maar een mogelijkheid om de loopbaan dan ook draaglijker te maken en het einde van die loopbaan niet meer voltijds tot de laatste dag te moeten uitzitten, neen daar hebben ze niet over nagedacht terwijl juist daar dé hervorming voor dit dossier zat en zit. Al jaren hadden ze de kans om een echte hervorming uit te tekenen maar als deze hervorming het werk is van 1999 tot 2012 dan is dat ronduit beschamend te noemen en van een ongelofelijke intellectuele en politieke lichtheid. 

Terwijl de neoliberalen duchtig de politieke arena hebben overgenomen is er wel degelijk hoop die vooral van buiten de politiek komt. Klagen en zagen dat het crisis is zal ons niet vooruithelpen, erover nadenken om er uit te geraken wel en vooral door ons handelen te wijzigen. Paul Verhaeghe is alvast een van die stemmen, en hij staat echt wel niet alleen, die deze neoliberale waanzin counteren. Hoopvol is tevens dat ook in de bedrijfswereld er durvers zijn die niet de gekende paden blijven betreden van de uitsluitende focus op de pure cijfers maar hun horizon verder leggen dan die korte termijn en inzien dat gelukkige werknemers meer zijn dan een cijfer.

Bron : De Morgen – De Standaard

Smachtend uitkijken naar nieuwe cd van Melody Gardot en de nieuwe soundtrack van het leven ‘The Absence’ (28 mei 2012)

Melody Gardot, een zeer bijzondere zangeres en wat een elegantie! Haar levensverhaal is ondertussen wel gekend, in 2009 kon je het hier op deze blog al lezen. ‘My One And Only Thrill’ was haar tweede cd die in 2009 voor de grote doorbraak zorgde. Destijds kreeg ze hier op deze blog al ruim aandacht. 

Op 28 mei komt haar derde cd ‘The Absence’ uit en schrijft ze een nieuwe soundtrack van het leven. De songs op de cd vonden hun oorsprong in de woestijn van Marokko, de straten van Lissabon, de tangobars in Buenos Aires en de Braziliaanse stranden. Benieuwd welke verleiding ze voor ons klaar heeft, maar de teaser voor haar nieuwe cd laat al het beste vermoeden. "A lot of the stories on the record came from my experiences but also from the observation of people, living with them, the sadness and joy that came about in little moments. It was really a mutual connection".

The Voice van Vlaanderen finale : Glenn Claes is The Voice van Vlaanderen met 52%

Terwijl Snow Patrol ‘In The End’ bracht, viel het einde ook over de eerste reeks van The Voice van Vlaanderen. De stemmen werden geteld en The Voice van Vlaanderen is Glenn Claes geworden met 52%. De publiekslieveling werd hij na zijn blind audition waarbij hij ‘I Shot The Sheriff’ van Bob Marley bracht. Hij bleef gelukkig genoeg met beide voeten op de grond en mede daardoor bereikte hij ook de finale, naast het feit dat hij de publiekslieveling was. Silke Mastbooms kan zich nu even meer tijd permitteren om te proberen een cd of eerst een nieuwe single in te blikken. Voor Glenn Claes zal het als winnaar allemaal wat vlugger moeten gaan gezien het strakke concept van The Voice niet zoveel creativiteit toelaat in de tijdsplanning en vereist dat een volwaardige cd er vlug moet liggen.

Foto's © VMMa

The Voice van Vlaanderen finale : Glenn Claes ‘Knight In Shining Armour’ en Silke Mastbooms ‘Awake’ mochten het onder mekaar uitmaken wie The Voice van Vlaanderen werd

Alex Callier, de coach die steeds weer ongezouten en eerlijk zijn mening gaf, zei na het optreden van Glenn Claes, die zijn single ‘Knight In Shining Armour’ bracht, dat Glenn de enige van de kandidaten was die cross over kon gaan en zowel op Stubru, Radio1 als Q-Music een plaats kan krijgen. Hij zag zelfs zijn finaliste Iris dit niet doen. Dat klopt wel wat betreft het cross over voordeel dat Glenn heeft, maar Silke haar single ‘Awake’ kan toch ook niet zomaar links gelaten worden. Weliswaar geen single voor Stubru, maar als troef heeft haar single ‘Awake’ wel dat het een popnummer is dat op iTunes al bewees de meeste downloads van de vier singles te kunnen vergaren. Glenn en Silke brachten met verve hun single. Natalia dacht trouwens dat Silke niet bij de laatste twee zou zijn, maar zie ze stond daar wel terecht hoor! Benieuwd wie The Voice van Vlaanderen zal worden.

The Voice van Vlaanderen finale : Iris en Bert zijn de eerste afvallers, Glenn en Silke in rechte lijn naar The Voice van Vlaanderen

De stemmen van de downloads en de stemmen die tijdens de optredens in de finale van The Voice van Vlaanderen waren uitgebracht werden opgeteld tijdens het optreden van Snow Patrol. Bij de downloads op iTunes stond Bert laatste, Iris derde, Glenn tweede en Silke eerste. Tijdens de uitzending werden twee tussenstanden meegegeven en kwam Bert tweemaal als eerste naar boven, gezien de zaterdagavond en het VTM-publiek geen verrassing. Glenn en Silke wisselden van tweede en derde plaats, terwijl Iris tweemaal als vierde eindigde en dat was jammer. Jammer was ook dat de vier kandidaten in de finale wegens het enge concept van The Voice geen nieuwe nummers moesten brengen, het zou een finale waardig zijn geweest mocht ze twee nieuwe nummers hebben gebracht en het stemmen pas nadien kon doorgaan en iedereen maar éénmaal mocht stemmen. Toen kwam het moment dat de eerste kandidaat die door kon gaan bekend werd gemaakt. Glenn was de eerste en Silke de tweede die kon doorgaan. Hierdoor vielen Iris en Bert af.

The Voice van Vlaanderen finale : Vier verschillende stijlen bij Iris, Silke, Glenn en Bert

Nadat alle kandidaten al hun favoriete optreden nog eens konden overdoen bleef je toch wat op je honger zitten. Bert koos voor zijn tweede optreden voor ‘Instant Carma’ John Lennon, Iris Van Straten koos voor ‘Time To Pretend’ van MGMT en kon bewijzen dat ze ook een up tempo, vrolijk nummer weet te brengen. Silke Mastbooms bracht nog eens haar ‘American Boy’ van Estelle en Glenn greep terug naar waar het allemaal begon met ‘I Shot the Sheriff’ van Bob Marley. De tussenstand bij het stemmen - waarbij het staatsgeheim is hoeveel stemmen het nu zijn die uitgebracht werden – leverde ondertussen een vierde plaats op voor Iris, de derde plaats voor Glenn, de tweede plaats voor Silke en nog steeds op de eerste plaats Bert.

The Voice van Vlaanderen finale : Silke Mastbooms en de ‘Hot Stuff’ van Donna Summer

Als laatste kandidate mocht Silke Mastbooms in deze finale van the Voice van Vlaanderen haar eerste optreden geven. Natalia zag het niet meteen zitten toen ze voor dit nummer koos maar was alvast tevreden over het optreden van Silke. ‘Hot Stuff’ was alvast wat Silke bracht in deze finale van the Voice van Vlaanderen. Meteen na haar optreden werd de verdere tussenstand van het stemmen door de kijkers bekendgemaakt. Iris stond jammer genoeg als laatste geboekstaafd, Silke als derde, Glenn als tweede en de VTM-kijker koos ondertussen alvast voor Bert die als eerste in de tussenstand duidelijk goed bij die kijker ligt. Het concept van The Voice van Vlaanderen.

The Voice van Vlaanderen finale: Iris Van Straten koos voor ‘Video Games’ waarbij haar stem, de violen en de piano wederom perfect in balans waren

Als derde kandidate trok Iris Van Straten de arena in. Eerst werd er nog teruggekeken op haar parcours dat velen toch verbaasd heeft. Knap hoe ze week na week origineel bleef en keer op keer kon verrassen. 

Iris Van Straten zorgde meteen al voor een hoogtepunt, ze koos als haar favoriete song ‘Video Games’ van Lana del Rey. Met haar stem, de violen en piano erbij was deze Vlaamse Marianne Faithfull andermaal goed in haar sas. Iris Van Straten doet zoals Alex Callier zei het live tien keer beter dan Lana Del Rey.

The Voice van Vlaanderen finale: Glenn Claes koos voor ‘Have a Nice Day’ van Stereophonics als zijn favoriete nummer uit zijn Voice deelname

Het wondermooie nummer ‘Have a Nice Day’ van Stereophonics speelde Glenn Claes eerder al in the Voice van Vlaanderen en het werd ook het nummer dat hij koos om in de finale te brengen. Zijn coach Jasper gaf mij dat Glenn een ontsteking aan zijn luchtpijp had, al liet Glenn zich niet van slag brengen en bracht hij deze song die het dicht aanleunt bij zijn stemgeluid. Alex Callier maakte zich eerder deze week wat zorgen over die stem maar was blij dat hij zich vanavond toch terugvond.

The Voice van Vlaanderen finale : Bert Voordeckers koos zijn favoriete nummer uit zijn Voice ‘Girl You’ll Be a Woman Soon’ van Neil Diamond

Sean en An trapten de finale van The Voice van Vlaanderen af met ‘Love Cats’ van The Cure, maar de echte Voice zat gelukkig genoeg bij Iris, Silke, Glenn en Bert. Alle vier mochten ze even een kort stuk uit hun eerste single brengen. 

Aangezien The Voice van Vlaanderen in deze finale uitsluitend door de VTM-kijkers werd gekozen had geen enkele coach iets meer in de pap te brokken wat toch wel jammer was maar het strakke concept van The Voice heeft de afgelopen weken meermaals zijn gebreken laten zien en de dalende kijkcijfers, mede door de vele reclameonderbrekingen en het afvallen van enkele waardevolle kandidaten, toonden ook al aan dat er beter wordt nagedacht over dat tweede seizoen en vooral dat het er dit najaar best nog niet komt. 

Voor de vier overgebleven kandidaten aan hun live optreden begonnen werd al bekendgemaakt hoe het zat met de downloads op iTunes. Cijfers werden er niet gegeven, maar Silke haar single ‘Awake’ werd van de vier kandidaten het meest gedownload, Glenn zijn single volgde op de tweede plaats, die van Iris op de derde en Bert zijn single sloot als laatste de rij af. 

Bert was de eerste die mocht optreden. Voordat hij aan zijn eerste optreden begon werd er teruggekeken op het parcours dat hij aflegde. Alle vier de kandidaten mochten hun favoriete nummer uit al hun optredens kiezen. Bert Voordeckers koos voor het nummer uit de blind auditions ‘Girl You’ll Be a Woman Soon’ van Neil Diamond. In deze finale kon hij het nummer alvast in een langere versie brengen dan in de blind auditions en hij deed het alvast voortreffelijk. Koen Wauters maakte natuurlijk de nodige reclame voor zijn enig overgebleven teamlid.

Milaan-Sanremo gewonnen door Simon Gerrans die amper wou meewerken met Fabian Cancellara in de slotvlucht

Het heeft niet mogen zijn, Fabian Cancellara was op de Poggio en de afdaling ervan de beste, maar de beste wint niet altijd en dat was vandaag eveneens zo. De Zwitser kon met Simon Gerrans en Vincenzo Nibali de afdaling ingaan terwijl het uitgedunde peloton meteen wist dat het over en uit was voor hen en ze nog als figuranten de laatste kilometers konden ingaan. Fabian Cancellara had de pech dat Vincenzo Nibali het vertikte om rond te draaien en Simon Gerrans werkte niet bepaald met goesting mee om rond te draaien. Daardoor kon de Zwitser enkel maar op zichzelf rekenen om de klus te klaren. Wel laf van de twee andere maar dat hoort ook bij de koers dat het becijferd rijden meetelt. De Australiër Simon Gerrans klopte Fabian Cancellara, niets en zo zij het. Jammer, maar Fabian Cancellara weet meteen dat zijn concurrenten steken lieten vallen in Milaan-Sanremo. Philippe Gilbert reed beter dan verwacht, maar een valpartij waarbij hij betrokken was maakte meteen een kruis over de minikans die hij had. Tom Boonen kon op de Poggio niet mee en moest afhaken, neen voor onze landgenoten is er wel nog wat werk aan de winkel om Fabian Cancellara bij te benen want de komende klassiekers zullen niet eindigen zoals Milaan-Sanremo en dat is maar goed ook.

Genoeg favorieten voor deze Milaan-Sanremo maar wat zou het prachtig zijn mocht Fabian Cancellara zegevieren

Mark Canvendish, Fabian Cancellara, Tom Boonen, Oscar Freire, Edvald Boasson Hagen, Peter Sagan, … in Milaan-Sanremo is het toch altijd wat koffiedik kijken bij de voorbeschouwingen wie er gaat winnen. Milaan-Sanremo is nu niet meteen de klassieker waar er vooraf al duidelijk is wie tot het kleine kransje van overwinnaars zal behoren want velen maken er een kans. Een ding is de afgelopen decennia wel al duidelijk geweest, als Belg maakt je er weinig kans en moeten we al naar 1981 teruggaan met Fons De Wolf als laatste Belg die er won. Onze landgenoot Tom Boonen behoort zoals steeds wel bij de favorieten en steekt ook in een goede conditie, het zou prachtig zijn mocht hij dan eindelijk toch eens Milaan-Sanremo op zak steken zodat zijn palmares ermee opgesierd wordt. Philippe Gilbert is nog niet in goeden doen en lijkt geen kanshebber te zijn, al hoeft hij zich geen zorgen te maken want zijn tijd komt wel nog. Hij kreeg de afgelopen dagen jammer genoeg af te rekenen met insinuaties van journalisten die eerder denken dat ze een roddelblad moeten volschrijven dan aan journalistiek te doen, als sommige volbloed Vlamingen blijven ze trouw aan hun credo ‘schrijf ze eerst de hemel in om ze nadien de grond in te schrijven’. Ook wielrenners zijn geen robots die er keer op keer kunnen staan, al vergeten sommigen dat wel en denken ze na het topjaar van Philippe Gilbert dat hij dit op z’n minst ging over doen. Philippe Gilbert verdiende de minachting van die journalisten niet, sportjournalistiek blijft bij sommigen op een zeer laag niveau steken waarbij de menselijkheid geen plaats krijgt maar wel het harde afrekenen. 

De man waar het meest naar wordt uitgekeken is Mark Cavendish, hij bewees in 2010 al dat hij meer kan dan enkel sprinten en de Poggio kon overleven. Mijn voorkeur gaat echter uit naar Fabian Cancellara. Vorig jaar een enorm onrecht aangedaan in de Ronde van Vlaanderen toen hem een drinkbus – godbetert zelfs een drinkbus weigerden de andere ploegen hem, hoe kleinzielig zijn ze wel niet – werd geweigerd en vooral grossierde in ereplaatsen; hij heeft genoeg van die ereplaatsen. In onder meer De Morgen keken ze met hem vooruit en achteruit. Er werd hem gevraagd naar het perfecte seizoen en hij laat er geen gras over groeien “Ronde van Vlaanderen en Parijs-Roubaix winnen. En goud op de Spelen. Doe er Milaan-Sanremo en het WK ook nog bij. Dat zou een groot jaar zijn. Ik ga de Amstel nog rijden. Vorig jaar had ik een erg goede dag daar. Misschien wil ik die wel”. 

Deze namiddag vanaf 14u40 is Milaan-Sanremo op Sporza (Een) live mee te volgen. Het mag dan niet de mooiste klassieker zijn, een ding is altijd wel een zekerheid, de lente is nu echt wel in aantocht en het wielerjaar is nu echt wel losgebarsten. Nu wordt het al uitkijken naar de journalisten die er wel toe doen en hun pen in de inkt neerplaatsen, over het papier laten vloeien, de zoektocht naar de juiste woorden inzetten om winst of verlies, geluk en ontgoocheling, de kleine en de grote zaken van de koers te belichten maar steeds in hun achterhoofd weten te houden dat het maar sport is want de echte strijd die wordt ergens anders geleverd. Fabian Cancellara leent zich voor mij uitstekend tot het relativeringsvermogen van waarmee hij bezig is en de zaken die er echt toe doen. Hij doet meer dan enkel maar aan sport, zijn intelligentie, veerkracht en drijfkracht charmeren keer op keer, dat hij daarom ook na de Strade Bianche een nieuwe Italiaanse zege op zijn palmares mag toevoegen en binnenkort met de drinkbus omhoog de eindmeet van de Ronde van Vlaanderen als eerste mag oversteken. Hem een drinkbus weigeren, sommigen snappen niets wat koers is! Go Fabian, go!

The Voice van Vlaanderen finale: Wie wordt de Voice? Iris, Silke, Glenn of Bert

Vanavond is er de finale van The Voice van Vlaanderen op VTM vanaf 20u45. Dan zullen we weten wie zich The Voice van Vlaanderen mag noemen. Uit de vier teams zijn er uiteindelijk één kandidaat overgebleven. Onderweg zijn we spijtig genoeg onder meer Mayken en Maxine verloren, twee stemmen die er toch wel uitsprongen en hopelijk door Jasper verder geholpen worden om hen toch een kans te geven hun weg alsnog in het muzieklandschap te vinden, al zal het als niet winnaar wel niet evident zijn. Mayken Hoessen bracht breekbaarheid de woonkamer in, Maxine Eeckeloo bewees dat ze een plaats in de finale meer dan verdiend zou hebben en het publiek gaf haar in de halve finale ook meer stemmen dan Glenn. De manier waarop ze ‘Run, Baby Run’ bracht maakte indruk en verdomd jammer dat je dan in het concept van The Voice gevangen zit. Week na week kon ze indruk maken en als je even terugkijkt op The Voice dan heeft ze samen met Mayken het beste parcours afgelegd in het team van Jasper. 

Glenn Claes zal de kleuren van het team van Jasper vandaag verdedigen. Hij bezit over een persoonlijkheid die aanspreekt, de glinster en de verwachting in de ogen, het met de voeten op de grond blijven, Glenn heeft veel meer dan enkel de knappe looks mee. 

De stem die voor mij al een tijd The Voice is is Iris Van Straten. Haar eerste optreden liet ze al zien over karakter te bezitten, nadien ging het keer op keer in stijgende lijn. Ze bezit over een stem met karakter, wist zich de afgelopen weken keer op keer te omringen met een groep muzikanten die samen met haar bewezen dat er in The Voice plaats was voor durf, originaliteit, een muzikale omkadering die keer op keer perfect zat, de schoonheid van muziek naar boven bracht door creatief met een bestaande song om te springen en er een versie naar eigen hand van te maken. 

Silke Mastbooms liet horen dat ze over een stem bezit die er niet enkel stevig staat maar niet moet onderdoen voor bestaande bekende stemmen. Deze jonge dame bracht ongedwongen de covers en trok het peil week na week op. Haar eerste single ‘Awake’ is in haar genre alvast een goede zet, knap hoe Silke Mastbooms meteen zo kan uitpakken. Wees maar zeker dat zij in deze finale wel eens de verrassing zou kunnen worden. 

Bert Voordeckers uit het team van Koen kreeg de voorkeur op Stéphanie. Hij koos de afgelopen weken voor zijn favoriete groepen of muzikanten en kan zoals de andere drie zijn droom gerealiseerd zien worden.

Op deze dag paste enkel stilte en kon de voorpagina van de kranten maar één boodschap uitstralen die door Hugo Camps in De Morgen met hart en ziel werd neergeschreven ‘Stilte’

Het busongeluk in Zwitserland zal velen nog lang bijblijven. Dat sommige media en meer bepaald sommige kranten ervoor kozen om niet het laatste nieuws maar het laagste nieuws op te zoeken, het stemt tot nadenken als de dood en het herdenken aan de slachtoffers op het altaar van de commercie moet worden gelegd. In tegenstelling tot bij het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws wisten velen echter wel hoe ze met respect de gebeurtenis in hun kranten moesten behandelen. De manier van journalistiek die daar bedreven wordt bij beide kranten bij deze berichtgeving is Het Laagste Nieuws! 

De krant De Morgen maakte voor mij een van de meest pakkende voorpagina’s sinds tijden. De lege banken in de klas, gecombineerd met de column van Hugo Camps ‘Stilte’, enkel stilte overviel me bij het lezen van zijn column en het bekijken van de voorpagina van De Morgen:

“In deze schreiende dagen hebben we een overheid gezien met een menselijk gelaat. Het zal de pijn van de naasten van de slachtoffers niet blussen, maar oprecht medeleven 'van hogerhand' laat toch iets van balsem na. Premier Elio Di Rupo stond geroerd en waardig in het verdriet. Het waren ook zijn kinderen die het leven hadden gelaten.

Woorden en gebaren: ingetogen van deemoed. In het gezicht een inherente kou. Ik was trots op mijn premier. Hij voelde zich helaas verplicht ook in het Nederlands te spreken, en dat had hij niet moeten doen. Verdriet is eentalig, meneer Di Rupo. Dat is het voor iedereen.

Even hoogstaand ontredderd was de burgemeester van Lommel, Peter Vanvelthoven. Gevuld met dood stond hij zijn getroffen dorpsgenoten bij. In het wachten, in het versterven. Als een ware burgervader: nederig en grauw van uitputting. Burgemeesters doen ertoe bij noodlot.

Ergens verbinden zij het gebrokene.

Er was sprake van gepaste sereniteit bij de meeste tv-zenders. Het nieuws van vtm scoorde hoog in informatie en beleving. Het werd een gedempte tv-avond zonder gortige lachsalvo's.

Een dag van nationale rouw is wel het minste. Laat het vandaag die ene volle minuut echt stil worden.

Graag ook op de snelweg.”

Hugo Camps

Bron : Voorpagina De Morgen vrijdag 16 maart 2012

De jongen en zijn fascinatie voor vissen : Bowerbirds ‘Tuck the Darkness In‘

Op 28 februari konden jullie hier al de song ‘Tuck the Darkness In’ van Bowerdbirds beluisteren. Bij mooie nummers passen mooie videoclips. Dat gaat zeker op voor de clip bij de song ‘Tuck the Darkness In’. Carlos Lopez Estrada tekende voor de clip waarin een jongen zijn band met vissen verder uitdiept.

Onze economie mogen we niet langer in de handen van de neoliberalen laten want ons leven is zoveel meer dan de economie alleen: ‘Sacred Economics’ van Charles Eisenstein

Op de blog ‘Zeg maar Wim’ kon je eerder deze week de kortfilm ‘Sacred Economics’ bekijken. In de kortfilm wordt er dieper ingegaan op het gelijknamige boek van Charles Eisenstein. Terwijl neoliberalen het verleden tot leven proberen te brengen en de neoliberale politici uit Open VLD, MR én NV-A alles in beweging brengen om de 1% maar te ontzien en de rest de rekening te laten betalen valt het natuurlijk ook op dat hun conservatieve economische visie ons door het strot wordt gedrukt. Alles maar dan ook werkelijk alles én iedereen staat bij deze neoliberalen in het teken van de economie en het geld. Dat de ECB daarbij trouwens de banken een geweldige cadeau geeft met hun lage intrestvoet van 1% terwijl de intrest op de spaarrekening binnenkort echt naar 0% gaat, het zal de neoliberalen worst wezen want geld moet rollen en het liefst in de zakken van hun vrienden die maar een ding voor oog hebben, persoonlijke verrijking en natuurlijk continu klagen dat de loonkosten te hoog zijn want dat geld komt dan niet in hun zakken terecht!

Het diepdonkerblauwe Europa pakt deze crisis op neoliberale wijze aan waardoor we in een spiraal zitten waarvan we het einde nog niet gezien hebben. Een sociaal model wordt ondergeschikt gemaakt aan het economische, alsof we leven om de economie te dienen en niet omgekeerd. Geld is voor de neoliberalen de drijfveer van alles, maar deze ‘bubble’ die ermee opgebouwd is barstte nu al voor een tweede keer uiteen en nog hebben ze hun les niet geleerd. Het motto blijft economische groei zonder dat er wordt omgezien of de werknemers het werktempo nog aankunnen, zonder om te zien of de grondstoffen nog toereikend zullen zijn voor toekomstige generaties. Economische groei komt er dankzij het geld dat uitgeleend wordt maar we zullen nu toch bijna allemaal beseffen dat die economische groei en het BNP op een niveau zit dat de economische groei eerder destructief is voor een maatschappij dan dat het nog veel goeds met zich meebrengt zeker op de manier hoe de neoliberalen het tot stand willen laten brengen. 

Al geruime tijd komt er een tegenwicht op gang tegen deze neoliberale visie en dat lucht meer dan op! Charles Eisenstein zijn boek ‘Sacred Economics’ moet ik zeker lezen. In zijn boek gaat hij dieper in op de rol die geld speelde om economische groei te bevorderen, maar tevens komt hij met ideeën naar boven om het op een andere manier te doen. Lokale munten, de economie van het geven (zonder dat er geld aan te pas komt maar op basis van ruil door iets te doen en iets terug te krijgen), het in rekening brengen van alle kosten (dus ook de milieulasten), hij haalt het allemaal aan in zijn boek en in de kortfilm van Ian MacKenzie krijg je alvast een korte samenvatting van zijn ideeën: "After reading Charles Eisenstein’s book Sacred Economics, which speaks eloquently about the return of the "gift economy", I felt compelled to gift back. The best way I knew how was to use my filmmaking skills to share Charles' work, and spread it to communities around the globe. His vision of "the more beautiful world our hearts tell us is possible" is the salve that so many of us need at this time, in the age of great transition. My hope is this film catalyzes those who work with passion and dedication to live this world right now.”

Een ding wil ik nog zeker meegeven, de verandering die nodig is zal bij onszelf beginnen. Tot zolang we zelf niet inzien dat we ons kapot consumeren mogen er nog zoveel boeken en studies gemaakt worden, het zijn wij die zelf moeten veranderen, wat al te vaak vergeten wordt want wij hebben het heft wel degelijk in handen als we verder kijken dan onze neus lang is.

Sacred Economics with Charles Eisenstein - A Short Film from Ian MacKenzie on Vimeo.

Bron : Blog Zeg Maar Wim, SacredEconomics

Nationale rouwdag vrijdag 16 maart 2012 : Hugo Camps in De Morgen (15/02/2012) : De dood kan niet omgaan met geluk

Ze hadden sneeuw- en skipret gekend. Gelachen en gebuiteld
in het zonnetje, vrij en achteloos zoals kinderen van twaalf zijn.
Het klasgevoel was nog verhevigd. Gelukkige kinderen op weg
naar huis. De dood kan niet omgaan met geluk.

In het Zwitserse drama werden we op slag weer een land.
Iedereen verbonden met slachtoffers en nabestaanden,
met getraumatiseerde gewonden en overlevenden.
Zoals Ingrid Lieten zei: 'Er zijn geen ministers
en geen parlementsleden meer, we zijn alleen nog vaders
en moeders, broers en zussen.'

Om Jacques Brel te parafraseren:
'Een kind zien sterven, kan ik niet.'
Ik hoorde hoe moeilijk geharde hulpverleners het hadden
in de dodelijke chaos.
Een zei: 'Er heerste volledige stilte in de bus,
de kinderen huilden zelfs niet meer.'

We staan er niet vaak bij stil, maar artsen en hulpverleners
komen ook gebroken uit dit soort verschrikkingen.
Eindeloos ondraaglijker is de pijn van ouders.
Alleen al de knagende, en later razende onzekerheid
over het lot van hun kind. De brandende machteloosheid van
het niet weten. Daar zijn inderdaad geen woorden voor.

Op deze zwarte woensdag was niets nog belangrijk.
Dromen en ambities opgeborgen in 22 lijkkistjes.
Liever zou je er even niet willen zijn.
Niet meer weten en spreken.

Hugo Camps op de gehele voorpagina van De Morgen 15/03/2012

Walt Whitman : Whoever You Are Holding Me Now in Hand

Whoever you are, holding me now in hand,
Without one thing, all will be useless,
I give you fair warning, before you attempt me further,
I am not what you supposed, but far different.

Who is he that would become my follower?
Who would sign himself a candidate for my affections?

The way is suspicious—the result uncertain,
     perhaps destructive;
You would have to give up all else—I alone would
     expect to be your God, sole and exclusive,
Your novitiate would even then be long and exhausting,
The whole past theory of your life, and all conformity
     to the lives around you, would have to be abandon'd;
Therefore release me now, before troubling yourself
     any further—Let go your hand from my shoulders,
Put me down, and depart on your way.

Or else, by stealth, in some wood, for trial,
Or back of a rock, in the open air,
(For in any roof'd room of a house I emerge not—
     nor in company,
And in libraries I lie as one dumb, a gawk, or
     unborn, or dead,)
But just possibly with you on a high hill—
     first watching lest any person, for miles around,
     approach unawares,
Or possibly with you sailing at sea, or on the beach
     of the sea, or some quiet island,
Here to put your lips upon mine I permit you,
With the comrade's long-dwelling kiss, or
     the new husband's kiss,
For I am the new husband, and I am the comrade.

Or, if you will, thrusting me beneath your
     clothing,
Where I may feel the throbs of your heart, or
     rest upon your hip,
Carry me when you go forth over land or sea;
For thus, merely touching you, is enough—
     is best,
And thus, touching you, would I silently sleep
     and be carried eternally.

But these leaves conning, you con at peril,
For these leaves, and me, you will not understand,
They will elude you at first, and still more
     afterward—I will certainly elude you,
Even while you should think you had unquestionably
     caught me, behold!
Already you see I have escaped from you.

For it is not for what I have put into it that I
     have written this book,
Nor is it by reading it you will acquire it,
Nor do those know me best who admire me, and
     vauntingly praise me,
Nor will the candidates for my love, (unless at
     most a very few,) prove victorious,
Nor will my poems do good only—they will do
     just as much evil, perhaps more;
For all is useless without that which you may
     guess at many times and not hit—that which I
     hinted at;
Therefore release me, and depart on your way.

I Ching begint met hun verovering ‘It’s Me’

Pop zoals het hoort, het is nog steeds zoeken naar degenen die erin slagen hun muziek in je hoofd te laten nestelen. Of het met I Ching wat zal worden is af te wachten tot er een volwaardige cd is om een eerste grondig oordeel te vellen. Voorlopig moeten we het doen met onder meer de song ‘It’s Me’. Er zit alvast een rif in die de aandacht vasthoudt, naast de opbouw van de song die wel naar meer doet verlangen. Electropop, niets meer niets minder.

I Ching - It's Me by Best Fit Recordings

La soif du monde, (film)documentaire van Yann Arthus-Bertrand dinsdag 20 maart (20u35) te bekijken op France 2

Voor de analoge kijkers, we hebben nog even geluk dat Telenet zijn geldsluizen nog een beetje dichthoudt tot einde april - vooraleer we een veelvoud aan het vroege kijk- en luistergeld zullen moeten spenderen - zodat we de (film)documentaire ‘La soif du monde’ van Yann Arthus-Bertrand op dinsdag 20 maart op France 2 kunnen bekijken en dit vanaf 20u35. 

Na ‘Home’ en ‘Vue du ciel’ krijgen we in avant-première op France 2 de nieuwe (film)documentaire ‘La soif du monde’ op antenne. Centraal staat water, bron van alle leven, maar nog veel meer dan dat. De trailer zet meteen de toon, de inwoners van de geïndustrialiseerde landen verbruiken massa’s water niet enkel bij het douchen, wassen maar ook voor de zaken die we aankopen zoals jeans, koffie, etc. Daartegenover staat dat vele burgers in de ontwikkelingslanden verstoken blijven van drinkbaar water. Yann Arthus-Bertrand trok naar een twintigtal landen om ‘La soif du monde’ te maken en de verschillen bloot te leggen, de ene zwemt in het water terwijl de andere er van verstoken blijft en zelfs moet voor vechten of de pech heeft met vervuild water te zitten. De klimaatverandering, maar ook de huidige economische crisis zullen ervoor zorgen dat water jammer genoeg een economisch goed zal worden dat nog duur betaald zal worden als we zo blijven verder doen in de geïndustrialiseerde wereld. Onze verantwoordelijkheid mogen we niet ontlopen!

Je krijgt al vlug de microbe te pakken van Adriana Calcanhotto ‘Eu vivo a sorrir’ (cd ’O micróbio do samba’) en ze tovert meteen een lach op je gezicht

Vorig jaar verscheen de cd ’O micróbio do samba’ van de Braziliaanse Adriana Calcanhotto. Voor het eerst was het voor haar een cd met eigen songs. Ook deze keer een ontdekking – ze is al van 1990 bezig met het maken van muziek – om te koesteren! Beluister de song ‘Eu vivo a sorrir' maar eens, de lach tovert ze meteen op je gezicht.

Paul Krugman herhaalt in New York Times zijn terechte kritiek op Europees handelen ‘What Greece Means’

Vandaag kon je in De Morgen een interview lezen met de Duitse minister van Financiën Wolfgang Schäuble. Hij haalde er onder meer scherp uit naar “een select clubje ivorentoren Nobelprijswinnaars Economie”. Als er iemand op een ivoren toren zit dan is hij het samen met Angela Merkel, Nicolas Sarkozy en de rest van dit diepe donkerblauwe Europa waar de neoliberalen in een versneld tempo hun schapen op het droge hebben geparkeerd en ondertussen de hakbijl zo stevig in de begrotingen zetten dat je er echt wel van verontwaardigd wordt dat links hier geen goed tegenwerk naar boven kan brengen. Alhoewel, New Labour kon je al bezwaarlijk links noemen en vele socialistische partijen waren eerder aan de macht en hebben meegewerkt aan het Europa dat we nu hebben. 

Om even een zijsprong naar de federale regering te maken, in wat voor een ivorentoren moeten ze in het kernkabinet wel niet zitten nadat ze dit weekend verheugd verkondigden dat amper iemand de bijkomende besparingen zou voelen. Een plaatsvervangende schaamte dook op toen ze op hun persconferentie triomfantelijk hun vreugde botvierden. Nu pas komen ze hiermee naar boven. Di Rupo I is van zijn laatste spaander links beleid ontdaan en fier dat ze waren dat ze bij de beste, eigenlijk dé beste leerling waren in Europa. De beste leerling in dit diepdonkerblauwe Europa, uit de mond van een socialistische premier. Het kan verkeren! 

Deze zijsprong verlatende kom ik terug bij het interview die Wolfgang Schläube gaf “Sommige van die Nobelprijswinnaars pleiten er zelfs voor de tekorten te laten oplopen. Wel: hoge schulden en lage concurrentiekracht ondermijnen de euro”. Ik heb zijn woorden toch meerdere malen moeten herlezen, die man staat dus mede aan het stuur van Europa, geen wonder dat we de verkeerde richting uitgaan. Een van de Nobelprijswinnaars waarnaar Wolfgang Schläube onterecht uithaalde is Paul Krugman. Hij zou beter de column ‘What Greece Means’ eens lezen: “Two years ago, as many policy makers and pundits began calling for a pivot from stimulus to austerity, they promised big gains in return for the pain. “The idea that austerity measures could trigger stagnation is incorrect,” Jean-Claude Trichet, then the president of the European Central Bank, declared in June 2010. Instead, he insisted, fiscal discipline would inspire confidence, and this would lead to economic growth”. Dat de VS niet de Griekse weg moeten opgaan heeft hij al meerdere malen gestaafd met de reden waarom “So it is time to stop invoking Greece as a cautionary tale about the dangers of deficits; from an American point of view, Greece should instead be seen as a cautionary tale about the dangers of trying to reduce deficits too quickly, while the economy is still deeply depressed. (And yes, despite some better news lately, our economy is still deeply depressed.)”. Het beleid van het neoliberale Europa is inderdaad niet de weg die moet gevolgd worden.

Bron : New York Times – De Morgen

Sufjan Stevens, Serengeti en Son Lux werken samen onder de noemer van s / s / s ‘Museum Day’

Sufjan Stevens, Serengeti en Son Lux sloegen de handen in mekaar onder de noemer s / s / s. In afwachting van hun eerste EP ‘Beak & Claw’ is er op hun Soundcloud alvast de single ‘Museum Day’. Onnodig te zeggen dat Sufjan Stevens blijft verleiden en met de hulp van Son Lux en Serengeti blijft deze muzikale duizendpoot boeien en nieuwe grenzen opzoeken.

s / s / s - "Museum Day" by anticon

Chill Out met Bird ‘The Whole World Knows’

Voor het eerst dit voorjaar een echte lentedag, zalig gewoon en daar past de song 'The Whole World Knows’ van (Aaron) Bird zeker bij. 'The Whole World Knows’ is terug te vinden op het debuut ‘La Notte’ van de Canadees.

Bird - The Whole World Knows from Bird on Vimeo.

Een zanger met een mening: Ridan ‘Ah ! Les Salauds !’ & ‘Madame la République’

Ridan heb ik hier nog nooit links laten liggen en met zijn vierde cd ‘Madame la République’, die op 9 april verschijnt, zal dat niet anders zijn. Er zijn al twee songs vrijgegeven. Met ‘Ah ! Les Salauds !’ en ‘Madame la République’ laat hij er geen twijfel over bestaan, een uitgesproken mening en een songtitel die duidelijk genoeg is me dunkt!

Thomas De Gendt wint voorlaatste etappe (Sisteron – Nice) in Parijs-Nice én hoe

Maar liefst 160 kilometer in de aanval en dan de rit kunnen meepikken. Onze landgenoot Thomas De Gendt en Rein Taaramäe bleven in de rit naar Sisteron – Nice lang vooraan, maar Thomas De Gendt kon op de slotklim Rein Taaramäe afschudden om zo alleen naar de ritzege te rijden. Thomas De Gendt had bijna tien minuten voorsprong op het peloton en zorgde zo voor een derde Belgische ritzege in deze Parijs-Nice nadat eerder Tom Boonen en Gianni Meersmans al een rit konden winnen. 

In deze etappe van Sisteron naar Nice kwam een van de favorieten ten val. Levi Leipheimer was al achterop geraakt en was met enkele ploegmaats mondjesmaat aan het terugkomen op het peloton toen het in een bocht misliep en ondermeer Levi Leipheimer ten val kwam. Hij kon de etappe wel nog uitrijden, maar het uitzicht op de eindzege was al met de zon vervlogen. 

Morgen is er de tijdrit waarbij Bradley Wiggins zes seconden voorsprong moet verdedigen op Lieuwe Weestra, achttien op Alejandro Valverde en toch ook meegeven dat onze landgenoot Maxime Monfort – die veel en veel te weinig aandacht krijgt van de Vlaamse pers – zesde is op zesenveertig seconden, een prestatie die mag vernoemd worden en in de tijdrit kan hij wellicht hopelijk nog de top vijf binnenkomen. Die korte tijdrit van 9.6km gaat van Nice naar Col d'Eze en het zal zeker nog spannend worden. Morgen live te volgen op Sporza iets na half twee.

Bron : Live uitzending Sporza

Vrouwen die de vinger aan de pols houden bij het Ninja Tune Label

Eergisteren was het de Internationale Vrouwendag en bij het Ninja Tune label hebben ze wel aardig wat vrouwen die hun stem verheffen en hun weg vinden in de muziek. Emika, Andreya Triana, Speech Debelle, TOKiMONSTA zijn er enkele van. Als aandenken aan de Internationale Vrouwendag bracht het Ninja Tune label zes songs (met enkele remixen) bijeen op Soundcloud als een gratis sampler en stuk voor stuk zijn het songs die de creativiteit van de dames laten horen.

Neoliberaal Vincent Van Quickenborne blijft zich in de strijd werpen om de 1% buiten schot te houden en houdt zo neoliberale lijn van Open VLD aan

Hoe duw je de economie verder kopje onder, hoe verzwak je een economie, maar vooral hoe blijf je erin slagen om te pretenderen alsof het leven alleen maar uit economie bestaat en er een begrotingsevenwicht moet komen door enkel maar te blijven besparen. Zoek al een hele tijd niet verder want Vincent Van Quickenborne bewijst samen met zijn voorzitter Alexander De Croo (Open VLD dus) waarom de achterdocht bij de burger zo groot is t.o.v. politici. 

Even terugspoelen in de tijd. Tijdens de ellenlange regeringsonderhandelingen was het de man met de stekker die verklaarde dat het bij wijze van spreken over zijn lijk zou zijn dat de gewone man – voor wie de definitie van ‘gewone man’ niet kent moet zeker te raden gaan bij Karel De Gucht ‘Wie is die ongrijpbare hand?’, ‘Wie staat er aan het hoofd van de banken? Toch de gewone man zeker’ (in een neoliberale filosofische bui in Terzake) – zou opdraaien voor het terugdringen van het begrotingstekort. Enig wezen met een economisch besef wist toen meteen dat dit zo’n populistische uitspraak was die geen milliseconde stand ging houden. Nu we ondertussen weten wat ze bij Open VLD onder de gewone man verstaan krijgt de verklaring van Alexander De Croo toch een andere inhoud. De 99% is niet de gewone man, de 1% wel. Die moet koste wat koste buiten schot gehouden worden. In de zoektocht naar geld om het begrotingstekort terug te dringen zetten bij Open VLD alles op alles om de 1% buiten schot te houden. 

De lijn van de neoliberalen is duidelijk, ze blijven het ons inprenten dat zij de hervormers zijn, dat zij de vernieuwers zijn, dat het land met hun programma terug aan de kop van het Europese peloton zal staan. Het donkerblauwe Europese peloton dan wel te verstaan. Voor alle duidelijkheid, Open VLD zit sinds 1999 onafgebroken in de federale regering! Zelden een partij haar eigen deelname zo dagelijks onderuit zien halen met hun uitspraken dat er al jaren verloren zijn, dat er een blokkering is. Wat hebben ze dan al 13 jaar in die federale regeringen zitten doen? België uitverkocht met eenmalige begrotingsmaatregelen waardoor we in tijden dat we verstandig moesten besparen dom of te weinig hebben bespaard en nu met de gebakken peren zitten, met dank aan onder meer Open VLD die al ruim 13 jaar de tijd had om het begrotingstekort mee in te perken. Echter met hun politieke spelletjes en het meermaals uittrekken van de stekker heeft Open VLD er nu mede voor gezorgd dat we staan waar we nu staan. 

Hallucinant werd het vorig jaar helemaal toen het donkerblauwe Europa midden in de crisis met de idee op de proppen kwam – alsof het uitspreken alleen ervan het tekort zou doen wegsmelten – van de gouden regel. Die gouden regel moet voorzien dat er geen begrotingstekorten meer mogelijk zijn. Welk bedrijf kan en wil zo’n maatregelen in zijn eigen statuten schrijven, welk bedrijf gaat in een moeilijk jaar wel niet eens in het rood en teert op zijn reserves om zo’n jaar toch door te komen? In godsnaam welke economische analfabeet moet je wel niet zijn om als overheid in je grondwet te laten opnemen dat een begrotingstekort niet meer mag temeer daar een overheid toch geen bedrijf is en een maatschappelijke rol te spelen heeft? Wat dan als de situatie zo precair is dat een overheid niet anders kan dan in het rood gaan? Ik heb er nog niets van vernomen hoe ze dan de zaken gaan aanpakken, wellicht zoals Boudewijn destijds. Dan zul je even geen overheid zijn zeker en de wet even buiten spel zetten, wat een zinloze gouden regel. Alexander De Croo had het er in De Tijd op 13 augustus – duidelijk zijn beste dag niet – over “We moeten het begrotingstekort zo snel mogelijk onder drie procent brengen, zodat de overheidsschuld kan zakken. De voorbije weken wordt er enorm veel kritiek gegeven op de financiële markten en op de zogenaamde speculanten. Maar er is één manier om ons onafhankelijk van de markten te maken: door snel terug te keren naar een begrotingsevenwicht. Ik denk dat het cruciaal is dat ons land net als andere landen in de grondwet schrijft dat begrotingstekorten verboden zijn, dat we dus elk jaar minstens een evenwicht op de begroting moeten hebben”. 

Niemand zal ontkennen dat de staatsschulden een probleem vormen, maar wordt dit probleem niet te fel overtrokken? Worden er geen verkeerde analyses gemaakt en vlug vlug dan maar de kaart getrokken om te veel en te vlug te willen besparen waardoor je in een spiraal komt die er enkel maar verder voor zorgt dat de begroting verder uit balans geraakt en de economie verder in het slop. Wat de neoliberalen van Open VLD ons nu aandoen is wel duidelijk, ze sturen ons niet naar het peloton maar naar de rode lantaarn. Hun politieke visie is zo verengd naar het economische denken dat alle warmte al lang weg is. De kilheid, de starheid, de ruwheid, de blindheid, de 1% dat is waar ze bij Open VLD voor staan. 

Vraag hen geen plannen op tafel te leggen hoe er concreet duurzame jobs zullen bijkomen waarbij de werknemers een loon hebben waarvan ze kunnen leven, vraag hen niet hoe ze onze economie een andere richting gaan uitsturen om groener te worden, vraag hen niet om de asielzoekers die op de vlucht zijn voor hun leven een warm onderdak en perspectief te geven, vraag hen niet om onze jeugd een toekomstperspectief te geven die hen naast een job ook waarden meegeeft, vraag hen niet om degenen die in armoede leven perspectief te geven om een waardig leven waar de strijd om het hoofd boven water te houden eindelijk achter de rug is en je aan de kassa niet met € 8.7 klein geld staat, vraag hen niet om warmte uit te stralen en mededogen te hebben, vraag hen niets over de kunsten, vraag hen niet het onderwijs meer te laten zijn dan de weg naar een beroep, vraag hen niet naar de plannen voor degenen die nooit zullen kunnen werken. Kan ook niet anders, als je zo voor die 1% rijdt dan heb je ook maar 1% denkvermogen. 

Open VLD is onder Alexander De Croo en Vincent Van Quickenborne de doodgraver van ons maatschappelijk model geworden, in hun kielzog heeft CD&V met hun ACW-man Steven Vanackere zich ondertussen al rustig genesteld. Die index, ach die moet eraan geloven natuurlijk, uitgerekend de mensen die al in een zwakke positie staan omdat ze een laag loon hebben, een functie hebben die weinig inkomensstijging voorziet, die mensen die zullen nu eerst een indexsprong door het strot geduwd krijgen en later geen index meer. Wat kan het die 1 % en Open VLD nu schelen, die index hebben ze toch niet nodig want verrijken doen ze jaar na jaar in een versneld tempo en een inkomen uit arbeid dat hebben ze al lang niet meer of je moet een CEO zijn die € 135 miljoen bonus krijgt, moet die man toch verdomd hard ‘werken’. Waar zit het tegenwerk in de federale regering? Als het Paul Magnette en Laurette Onkelinx menens is dan is dit hun moment van de waarheid om de neoliberalen de wacht aan te zeggen want het wordt meer dan tijd dat het tegenwicht zich laat gelden. 

Dat Europa deze week fijntjes liet weten dat ze de idee van een blokkering van de energieprijzen niet zien zitten omdat dit de concurrentie zou tegengaan, je viel van je stoel. Dit donkerblauwe Europa waar Open VLD zich zo fijn bij voelt kwam deze week met hun humoristische boodschap van de week af. Onder impuls van de liberalen werd de energiemarkt opengegooid want de liberalen verzekerden ons dat de concurrentie zou zorgen voor betere prijzen. Sinds die liberalisering zagen we het tegendeel en nu komt het donkerblauwe Europa ons ook nog zeggen dat het bevriezen van de energieprijzen niet kan. Waar zat het donkerblauwe Europa om aan de federale regering de afgelopen jaren te zeggen dat de prijzen te fel stegen en dit niet kon? Ik heb er nog geen Open VLD-er iets horen over zeggen, dan blijft het stil op de neoliberale banken, de vrienden hun winsten mogen niet in het gevaar komen natuurlijk, dan helpt Europa wel een handje. Niet mijn Europa me dunkt!

The Voice van Vlaanderen: Iris haar eerste single ‘Teasing’ is aanloop naar finale The Voice

Iris Van Straten zit dus in de finale van The Voice van Vlaanderen. Zoals de andere drie overgebleven kandidaten (Glenn, Silke en Bert) mocht ze een single opnemen. ‘Teasing’ is te downloaden op iTunes.